V. Het heiligdom en de eredienst

Ezechiël 40–48 beschrijft een bijzonder heiligdom, de dienst van priesters en Levieten, de taak van de verhevene en voorschriften voor offers en heilige tijden. Het is een toekomstbeeld met eigen bepalingen. Ezechiëls beschrijving bouwt voort op de Torah, die een wezenlijk uitgangspunt vormt voor het begrijpen ervan. Tegelijk beschrijft Ezechiël een toekomstig herstel met bijzondere voorschriften. Het Manifest houdt daarom ruimte voor een nadere betekenis van deze voorschriften binnen die toekomstige situatie, zonder vooruit te lopen op hun verdere schriftuurlijke duiding.

De Schrift kent zowel toegang als grenzen. Jesaja 56:3–7 spreekt over vreemdelingen die zich aan de Ene verbinden en in Zijn huis welkom zijn. Ezechiël 44:7–9 stelt eisen aan de toegang tot het heiligdom. Die passages moeten elk binnen hun eigen onderwerp worden gelezen. De precieze ligging en technische uitvoering van het beschreven heiligdom zijn niet in alle opzichten vastgesteld. Het Manifest geeft de grondslag weer; het is geen bouwbestek. God wordt bovendien niet door een gebouw omvat (1 Koningen 8:27). Ezechiël beschrijft niet alleen een gebouw. Hij noemt ruimten, toegangen, priesters uit het geslacht van Zadok, Levieten, offers, feestdagen en de verantwoordelijkheid van de verhevene. De uitzonderlijke toekomstige inrichting moet eerst uit Ezechiëls eigen woorden worden begrepen. De Torah blijft relevant voor de uitleg, maar een bepaling die ooit voor een andere situatie gold, mag niet zonder onderzoek worden gebruikt om Ezechiëls bijzondere voorschrift te beperken of te verruimen. De openstelling voor bepaalde vreemdelingen in Jesaja 56:3–7 en de toegangsvoorwaarden in Ezechiël 44:7–9 vragen daarom elk aandacht voor hun eigen context. De plaats van het heiligdom en de uitvoering van de maten vragen verder onderzoek. Het Manifest hoeft niet te bepalen waar men morgen moet bouwen.