Hoe wij de geschriften lezen

Wij lezen een vers niet los van zijn omgeving. Wij letten op wie wordt aangesproken, wanneer het voorschrift werd gegeven, voor welke situatie het geldt en wat andere openbaringen erover zeggen. De Tenach vormt het vertrekpunt voor de beloften, voorschriften en inrichting die in dit Manifest worden onderzocht. De evangeliën worden betrokken waar zij de joodse Schriften en de profetische lijn bevestigen. De Qur’an bevestigt dat God ook vóór haar openbaring leiding heeft gegeven, door Zijn profeten en door de geschriften die Hij aan eerdere gemeenschappen heeft geschonken. Het geloof in de Qur’an omvat daarmee ook de erkenning van deze eerdere openbaringen als afkomstig van dezelfde Ene God. In Qur’an 5:43–48 wordt deze samenhang uitdrukkelijk beschreven. De Torah en het Evangelie worden erkend als leiding en licht, terwijl de Qur’an wordt aangeduid als bevestiging en bewaker van de voorafgaande Schrift.

Qur’an 5:43–48

5:43 Hoe zullen zij u tot rechter maken wanneer zij de Torah bij zich hebben waarin Allah's oordeel is? Toch wenden zij zich af. En zij zijn geen gelovigen.

5:44 Waarlijk, Wij zonden de Torah neder, waarin leiding en licht was, waarmede de profeten die gehoorzaam waren recht spraken voor de Joden en de Rabbijnen en de wetgeleerden, omdat hun de bewaking van Allah's Boek was opgelegd en zij waren daarvan getuigen. Vreest daarom de mensen niet, doch vreest Mij en ruilt Mijn tekenen niet in tegen het wereldse. En wie niet rechtspreken volgens hetgeen Allah heeft nedergezonden, zij zijn ongelovigen.

5:45 En Wij schreven hen daarin voor: Een leven voor een leven, oog om oog, neus om neus, oor om oor, tand om tand en (rechtvaardige) vergelding voor wonden. En hij, die van het recht hierop afziet, dit zal een verzoening voor zijn zonden zijn en wie niet rechtspreken bij hetgeen Allah heeft nedergezonden, zijn onrechtvaardigen.

5:46 En Wij deden Jezus, zoon van Maria in hun voetsporen treden, vervullende, hetgeen vóór hem in de Torah was (geopenbaard), en Wij gaven hem het Evangelie, dat licht en leiding bevatte, bevestigende hetgeen daarvóór in de Torah was en een leiding en een vermaning voor de godvrezenden.

5:47 “En laat de mensen van het Evangelie richten naar hetgeen Allah daarin heeft geopenbaard en wie niet richten naar hetgeen Allah heeft geopenbaard, zijn de overtreders.”

5:48 “En Wij hebben aan jou het Boek (de Koran) met de waarheid geopenbaard vervullende hetgeen daarvóór in het Boek (de Bijbel) was (verkondigd) en als bewaker daarover. Richt daarom tussen hen naar hetgeen Allah heeft geopenbaard en volg hun boze neigingen niet tegen de waarheid die tot u is gekomen. Voor iedereen bepaalden Wij

een wet en een weg. En indien Allah had gewild zou Hij u allen tot één volk hebben gemaakt, maar Hij wenst u te beproeven met hetgeen Hij u heeft gegeven. Wedijvert dus met elkander in goede werken. Tot Allah zult gij allen terugkeren, dan zal Hij u datgene mededelen, waarover gij van mening verschilt.”

De bevestiging van de eerdere geschriften betekent dat hun goddelijke oorsprong niet wordt ontkend. De Qur’an erkent daarmee ook de profeten en de leiding die God vóór haar openbaring heeft gegeven. Als bewaker heeft de Qur’an daarnaast een beschermende en toetsende betekenis. Zij bevestigt wat van God afkomstig is en waakt ervoor dat Zijn eerdere openbaringen niet worden miskend, verdraaid of terzijde geschoven. Deze verantwoordelijkheid vraagt om eerbied voor de geschriften en voor de gemeenschappen aan wie zij zijn gegeven. Daarbij moet onderscheid worden gemaakt tussen verschillen die God zelf heeft bepaald en afwijkingen die door menselijk handelen zijn ontstaan. De Qur’an spreekt uitdrukkelijk over een eigen wet en weg voor onderscheiden gemeenschappen. Hun verschillende voorschriften hoeven daarom geen tegenstelling te vormen met hun gemeenschappelijke goddelijke oorsprong. Iedere gemeenschap wordt opgeroepen recht te doen aan hetgeen God haar heeft gegeven. De Qur’an geldt binnen het islamitische geloof als de laatste openbaring en als hoogste maatstaf voor de moslim. Dat neemt de erkenning van de eerdere geschriften niet weg. Het geeft de moslim juist een bijzondere verantwoordelijkheid om deze met eerbied te behandelen, hun betekenis niet eigenmachtig uit te wissen en met anderen op de beste wijze over Gods woord te spreken. Het uiteindelijke oordeel over het geloof en de gehoorzaamheid van ieder mens behoort aan God. Het is aan mensen om de waarheid oprecht te onderzoeken, rechtvaardig te handelen en met elkaar te wedijveren in goede daden. Bij ieder onderwerp onderscheiden wij daarom: wat rechtstreeks in de Schrift staat; wat daaruit met goede redenen kan worden afgeleid; en wat een menselijke maatregel is om het uit te voeren. Alleen het eerste heeft zonder meer het gezag van een rechtstreeks gebod.