VI. Onderscheiden geloofsgemeenschappen

Het Groot-Koninkrijk hoeft geen gemeenschap met één samengevoegde godsdienst te worden. De Ene God heeft door Zijn profeten en geschriften leiding gegeven aan verschillende gemeenschappen. De Qur’an bevestigt de eerdere openbaringen en spreekt uitdrukkelijk over een eigen wet en weg die God voor onderscheiden gemeenschappen heeft bepaald (Qur’an 5:43–48). Deze verschillen vormen niet noodzakelijk een tegenstelling. Waar God verschillende voorschriften heeft gegeven, behoort ieder recht te doen aan hetgeen hem is toevertrouwd. De Qur’an erkent bovendien dat verschillende gemeenschappen hun eigen godsdienstige riten

hebben ontvangen (Qur’an 22:34; 22:67). Deze erkenning vraagt om eerbiediging en bescherming van die riten, niet om hun opheffing of vermenging. De vrijheid van godsdienst is daarbij een wezenlijk beginsel. De Qur’an verwerpt dwang in het geloof (Qur’an 2:256). De uiteindelijke leiding van het menselijk hart behoort aan God (Qur’an 10:99–100; 28:56). Niemand mag daarom worden gedwongen een ander geloof aan te nemen of zijn eigen geloof te verlaten. Het onderscheiden karakter van de geloofsgemeenschappen staat een gezamenlijke samenleving niet in de weg. Jezus benadrukt de liefde tot God en de naaste, terwijl de Qur’an oproept tot rechtvaardigheid en het wedijveren in goede daden. Daarin ligt een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid: niet elkaar de eigen weg ontnemen, maar rechtvaardig en barmhartig met elkaar omgaan (Marcus 12:28–34; Lucas 10:25–37; Qur’an 5:48).

De bijzondere landbelofte aan Israël blijft daarbij erkend. Deelname van andere gemeenschappen aan het samenleven en het algemene bestuur doet aan die belofte niets af. Evenmin mag de bijzondere erfenis van Israël worden aangevoerd om andere inwoners hun rechten, bescherming of een rechtvaardig oordeel te onthouden. Het algemene bestuur dient daarom ruimte te bieden aan de onderscheiden geloofsgemeenschappen en hun religieuze voorschriften te eerbiedigen. Geen gemeenschap mag haar eigen godsdienstige verplichtingen zonder grond aan anderen opleggen. Tegelijk geldt Gods opdracht tot rechtvaardigheid tegenover iedereen, ook tegenover wie anders of niet gelooft. Zo kan de erkenning van de Ene God samengaan met het behoud van onderscheiden godsdienstige wegen. Niet door de verschillen uit te wissen, maar door te eerbiedigen wat God heeft gegeven en gezamenlijk het goede na te streven.