IX. Vrede tussen de volkeren
Het Koninkrijk wordt niet gesticht om andere volkeren te onderwerpen aan menselijke eerzucht. Jesaja 2:2–4 wijst op Gods onderricht, Zijn rechtspraak en het einde van oorlog. De volkeren worden niet opgeroepen om elkaars bestaan uit te wissen, maar om Gods wegen te leren. Jezus maakt in Lucas 10:25–37 duidelijk dat de naaste degene wordt die ontferming betoont: de Samaritaan helpt een gewonde, terwijl de religieuze voorbijgangers doorlopen. Naastenliefde blijft dus niet beperkt tot de eigen groep.
Matteüs 5:43–48
5:43 Ge hebt gehoord dat is gesproken: liefhebben zul je je naaste (Lev. 19,18) en haten zul je je vijand!-
5:44 maar ík zeg u: hebt uw vijanden lief en bidt voor wie u vervolgen!-
5:45 opdat ge zonen-en-dochters wordt van uw Vader in de hemelen, omdat hij zijn zon laat opgaan over bozen en goeden, en regent over rechtvaardigen en onrechtvaardigen,
5:46 want als ge liefhebt wie ú liefhebben, wat is het loon dat ge hebt?- doen ook de tollenaars niet hetzelfde?-
5:47 en als ge alleen uw broeders hartelijk groet, wat voor overvloedigs doet ge?- doen ook die uit de volkeren niet hetzelfde?-
5:48 weest gij dus volmaakt (Deut. 18,13), zoals uw hemelse Vader volmaakt is!
Lucas 10:25–37
10:25 En zie, zomaar een wetgeleerde staat op om hem op de proef te stellen, en zegt: leermeester, wat doende zal ik eeuwig leven beërven?
10:26
Maar hij zegt tot hem: in de Wet,- wat is daar geschreven, hoe lees je dat?
10:27 Maar ten antwoord zegt hij: ‘liefhebben zul je de Heer je God, vanuit heel je hart, met heel je ziel, met al je kracht’ (Deut. 6,5) en met heel je verstand, en: ‘je naaste aan jou gelijk’ (Lev. 19,18)!
10:28 Maar hij zegt tot hem: je hebt juist geantwoord!- doe dit en je zult leven!
10:29 Maar hij wil zich rechtvaardigen en zegt tot Jezus: en wie ís mijn naaste?
10:30 Jezus herneemt en zegt: zomaar een mens is gaan afdalen van Jeruzalem naar Jericho; hij valt aan rovers toe,- die hem uitkleden, slagen toevoegen, en als ze weggaan halfdood achterlaten.
10:31 Maar bij geval is zomaar een heiligdomsdienaar af gaan dalen over die weg; als hij hem ziet gaat hij aan de overkant voorbij.
10:32 Maar evenzo gaat ook een Leviet die langs die plek komt als hij hem ziet aan de overkant voorbij.
10:33 Maar zomaar een Samaritaan die onderweg is,- als hij langs hem komt en hem ziet wordt hij inwendig bewogen;
10:34 hij komt op hem toe, verbindt zijn wonden,- giet er olie en wijn op, tilt hem op zijn eigen rijdier, brengt hem naar een herberg en zorgt voor hem.
10:35 Tegen de morgen haalt hij twee dinars tevoorschijn, geeft ze aan de herbergier en zegt: zorg voor hem, en wat je meer zult besteden
zal ík aan je teruggeven als ik terugkom!
10:36 Wie van deze drie is, denk je, de naaste geworden van hem die aan de rovers toevalt?
10:37 Maar hij zegt: die hem de ontferming heeft betoond! Jezus zegt tot hem: ga voort en doe jíj evenzo!
Het Manifest wil daaraan dienen door de beloften en voorschriften zo getrouw mogelijk uiteen te zetten. Het kan Gods belofte niet zelfstandig vervullen. De uitkomst ligt bij Hem. Ook als mensen dit Manifest afwijzen, blijft Gods woord de maatstaf en Zijn wil beslissend.
De menselijke opdracht is rechtvaardigheid te betrachten, de rechten van anderen te eerbiedigen, de onderscheiden openbaringen niet willekeurig te vermengen en vrede te zoeken zonder onrecht te vergoelijken. Vrede is hier niet slechts de afwezigheid van strijd. Jesaja spreekt over mensen die Gods wegen willen leren en hun geschillen door Zijn recht laten beslechten. Het recht komt dus niet ná de vrede als versiering; het behoort tot haar grondslag. De mens kan die toekomst niet op eigen gezag afdwingen. Het Manifest kan de beloften en voorwaarden bekendmaken. Of het wordt aanvaard en hoe Gods belofte wordt vervuld, ligt uiteindelijk in Zijn handen.