II. De belofte aan Abraham en zijn nakomelingen

Toen God Abraham riep zijn land en verwantschap te verlaten, beloofde Hij hem een land en nageslacht, maar ook dat hij tot zegen zou zijn voor alle geslachten van de aardbodem (Genesis 12:1–7). Zo reikt de belofte verder dan het beloofde land. Waar Abraham ook ging, droeg hij zijn roeping met zich mee: te streven naar een leven volgens Gods wil en daarmee tot zegen te zijn voor anderen.

God deed Abraham deze belofte en sloot met hem een verbond. De Schrift beschrijft hoe dit verbond via Isaak en vervolgens Jakob, die de naam Israël ontving, wordt voortgezet. Aan de nakomelingen van Israël is daarmee een bijzondere plaats gegeven in de geschiedenis van de belofte (Genesis 15:18–21; 17:1–21; 35:9–12). Ook Ismaël, de zoon van Abraham, ontvangt Gods zegen. Hem wordt een talrijk nageslacht en een groot volk beloofd. De bijzondere verbondslijn via Isaak doet aan deze zegen niets af (Genesis 17:20–21; 21:13–18). De Qur’an bevestigt de bijzondere plaats van Abraham en zijn nakomelingen en herinnert aan de leiding die God hun heeft geschonken. Zij erkent daarmee de goddelijke oorsprong van de eerdere openbaringen, terwijl zij de gelovigen oproept rechtvaardig te handelen en trouw te blijven aan hetgeen God heeft gegeven (Qur’an 2:124; 2:136; 4:54). De landbelofte wordt in dit Manifest onderzocht vanuit de geschriften waarin zij is vastgelegd. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen de afstamming waarlangs het erfdeel wordt beschreven en de godsdienstige voorschriften die aan de verschillende gemeenschappen zijn gegeven. Aan de landbelofte worden geen aanvullende voorwaarden verbonden die niet uit de betreffende schriftplaatsen voortvloeien. Ezechiël ontving zijn profetische visioenen tijdens de Babylonische ballingschap, een tijd van verlies en ontwrichting. Zijn beschrijving van herstel, een heiligdom en een hernieuwde landverdeling bood uitzicht op een toekomst waarin Gods voorschriften opnieuw richting zouden geven aan het samenleven. Ook latere generaties kunnen hierin aanleiding vinden om Gods beloften en hun betekenis opnieuw te onderzoeken. Ezechiël beschrijft hoe het land als erfdeel onder de stammen van Israël moet worden verdeeld. Daarbij worden ook de vreemdelingen die zich onder hen gevestigd hebben en daar kinderen hebben gekregen, uitdrukkelijk in de verdeling betrokken. Zij ontvangen een erfdeel onder de stammen van Israël (Ezechiël 47:21–23).

De erkenning van de bijzondere belofte aan Israël staat daarom niet tegenover de rechten van andere bewoners. Zij vraagt juist om een rechtvaardige uitwerking, waarin zowel het beloofde erfdeel als de plaats en rechten van degenen die in het land wonen worden geëerbiedigd.